Από που έχει προέλθει το στερεότυπο που θέλει τους αστυνομικούς να λατρεύουν τα ντόνατς;

ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΡΑ ΓΙΑΙΜΟ
Από που έχει προέλθει το στερεότυπο που θέλει τους αστυνομικούς να λατρεύουν τα ντόνατς;
Σε μια κλισέ απεικόνιση ενός αστυνομικού, ο αστυνομικός είναι εξίσου πιθανό να κρατάει ένα ντόνατ, όσο πιθανό είναι και να κρατάει ένα όπλο ή ένα ζευγάρι χειροπέδες.
 
Το στερεότυπο που θέλει τους αστυνομικούς να αγαπούν τα ντόνατς είναι γεγονός.
 
Αλλά είναι αλήθεια; Και πώς, ακριβώς, οι αστυνομικοί έγιναν γνωστοί για αυτή την υποτιθέμενη λατρεία τους;

Ο συγγραφέας Κάρα Γιάιμο ύστερα από έρευνα εντόπισε την καταγωγή αυτού του κλισέ πίσω στα μέσα του 20ού αιώνα.
 
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γράφει ο Giaimo, τα αστυνομικά τμήματα άρχισαν να καλύπτουν τις αποστάσεις με το αυτοκίνητο αντί με τα πόδια.
 
Κατά τη διάρκεια της βάρδιας τους στα νεκροταφεία, τα καταστήματα ντόνατ ήταν βολικά σημεία αργά τη νύχτα για τους αστυνομικούς για να συμπληρώσουν χαρτιά, να πιουν καφέ, να σταθμεύσουν  και να κάνουν κάποια έκτακτη τηλεφωνική κλήση.
 
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια αμοιβαία σχέση.
 
Τα καταστήματα ντόνατς αισθάνθηκαν προστατευμένα από την αστυνομία στις εγκαταστάσεις τους και οι αξιωματικοί με τη σειρά τους είχαν ένα μέρος για να ξαποστάσουν ή να συμπληρώσουν κάποιο έγγραφο με ησυχία.
 
Ορισμένα καταστήματα μικρών πόλεων μάλιστα κρατούσαν μέχρι κι ειδικά γραφεία για τους αστυνομικούς.
 
Σύντομα, οι αστυνομικοί συνδέθηκαν με τα καταστήματα ντόνατ.
 
Ωστόσο, η σχέση μεταξύ των ντόνατς και των στρατιωτών στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο βαθιά από το σύγχρονο κλισέ των αστυνομικών, επισημαίνει ο Giaimo.
 
Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι εθελοντές του Στρατού Σωτηρίας προσέφεραν ντόνατς στους στρατιώτες στις πρώτες γραμμές στη Γαλλία.
 
Στη δεκαετία του 1920, ο Ερυθρός Σταυρός παρείχε δωρεάν ντόνατς για βετεράνους που ζούσαν στο εξωτερικό.
 
Στην πραγματικότητα, η παράδοση της υπηρεσίας ντόνατς στις προστατευτικές δυνάμεις της Αμερικής μπορεί να βεβαιωθεί κι από το άρθρο του New York Times από το 1898, όπου εθελοντές μάγειρες σερβίρουν σε μια ομάδα στρατιωτών σπιτικά γλυκίσματα τύπου ντόνατ.
 
Όλες αυτές οι χειρονομίες ίσως έχουν οδηγήσει στο σύγχρονο στερεότυπο του cop-donut που που μας κάνει συχνά να γελάμε σήμερα.
 
Σε κάθε περίπτωση, αυτό το κλισέ έχει μια γλυκιά ιστορία καταγωγής.