Τα ΜΑΤ ως «σάκος του μποξ» και η ανάγκη για άμεση αντικατάσταση των χημικών

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΤΕΡΟΥ
Τα ΜΑΤ ως «σάκος του μποξ» και η ανάγκη για άμεση αντικατάσταση των χημικών

Οι κατεψυγμένες τακτικές και οι μέθοδοι άλλων εποχών, είναι αδύνατον να προσδώσουν στα πλαίσια μιας δημοκρατικής κοινωνίας χρώμα στη δημοκρατία, παρά μόνο να γκριζάρουν και πολλές φορές να μαυρίσουν ότι χτίσθηκε με πολύ μόχθο. Και αναφέρομαι στις ξεπερασμένες τακτικές της χρήσης χημικών από τις ομάδες καταστολών της Αστυνομίας που είναι αδύνατον να τις δεχθεί η κοινωνία του παρόντος αιώνα, ούτε και εμείς οι ίδιοι οι αστυνομικοί.

Σχετική εικόνα

Άρθρο της Αναστασίας Νέστορος Ντέρου *
Γραμματέας Δημοσίων Σχέσεων Γυναικών Ν. Θεσσαλονίκης της Ε.Α.Υ.Θ.
Μέλος Ε.Κ.Α. Θεσσαλονίκης.

Μελετώντας αυτές τις δύσκολες μέρες, για τους συναδέλφους μου διάφορα συγγραφικά φληναφήματα σε διάφορα sites, περί ευθύνης των ΜΑΤ για την ακαταλόγιστη χρήση χημικών ουσιών, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω στον αναγνώστη, ότι οι άνδρες των ΜΑΤ/ΥΑΤ αποτελούν τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της θλιβερής φαρσοκωμωδίας. Είναι αυτοί που κινδυνεύουν πρώτοι από τον παρόντα και άδικο κίνδυνο, είναι αυτοί που αναπνέουν πρώτοι στα σπλάχνα τους τα θανατηφόρα χημικά, είναι αυτοί που έχουν οικογένειες και αγαπούν τη γαλήνη, είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν αν θα ξαναγκαλιάσουν τα παιδιά τους, είναι αυτοί που χτυποκαρδούν κατά την έναρξη της υπηρεσίας τους για το τι θα τους τύχει στη βάρδια, είναι αυτοί που δεν επιθυμούν να υιοθετήσουν πρακτικές φασιστικής βίας, είναι παιδιά της κοινωνίας όπως όλοι, είναι αυτοί που μετά από κάποια συμπλοκή εισάγονται κατά δεκάδες στα νοσοκομεία με βαρύτατους τραυματισμούς, είναι τα μεγαλύτερα θύματα του κλάδου, γιατί έτσι. ..

Ας μας απαντήσουν οι ιθύνοντες που ούτε και αυτοί δεν θα ήθελαν να είναι στη θέση τους όπως όλοι μας…

Ταυτόχρονα είναι και τα θύματα των ΜΜΕ, τα οποία τεχνηέντως ουδέποτε κάνουν λόγο για τους τραυματισμούς αυτών των παιδιών, για τον κίνδυνο που διατρέχουν για το πικρό μεροκάματο, αποδεικνύοντας περίτρανα με αυτές της τακτικές, ότι η ζωή των ανδρών των ΜΑΤ δεν έχουν αξία, και κατ’ επέκταση του αστυνομικού. Χρόνια γνωρίζουμε εμείς οι αστυνομικοί, ότι η ζωή μας δεν έχει ιδιαίτερη αξία, μας το έχουν αποδείξει και είναι σκληρό… Κοντά σε αυτά τα παιδιά κινδυνεύουν και οι επικεφαλής τους αξιωματικοί καριέρας, που μόχθησαν με τη μελέτη τους και τη θυσία τους για ένα καλύτερο μέλλον που είχαν σχεδιάσει για τη ζωή τους. Σίγουρα είχαν διαφορετικά όνειρα και ορίζοντες από το να υπηρετούν επί σειρά ετών σε αυτή τη νευραλγική υπηρεσία ‘’φωτιά’’, αποτελώντας το στόχαστρο και τα μαύρα πρόβατα, σε αντίθεση με έτερους συναδέλφους τους που περνούν ξώφαλτσα τα υπηρεσιακά τους χρόνια σε πιο ήπιες υπηρεσίες.

Απευθυνόμενη με αυτό το άρθρο παρέμβαση στην Πολιτεία, για την πολυδιαστατικότητα του θέματος, θα πρότεινα να επανεξεταστεί η δομή και ο τρόπος καταστολής δύσκολων περιστατικών, που χρήζουν παρέμβασης για την προστασία της δημοκρατίας, αλλά και της ανθρώπινης ζωής και να αντικατασταθούν οι χημικές ουσίες με νερό, με τη συνδρομή του πυροσβεστικού σώματος. Οι οξειδωτικές τακτικές θα πρέπει να εκλείψουν άμεσα, ώστε να εγκατασταθούν στις ζωές όλων οι πολυπόθητες ισορροπίες.

Εχθρός του κακού είναι το χειρότερο και του καλού το καλύτερο. Ας φυσήξει ο ούριος άνεμος της αλλαγής, ώστε να μετακινηθούν τα πλοία που μπάρκαραν σε χουντικές τακτικές.

* Το άρθρο γράφτηκε με ομοθυμία και διάθεση θετικής προσφοράς

katechaki.gr